Μονοκοντυλιά

Εστέρξαμε ν’ απογείρουμε

με μόστρα το ξόανο του ήλιου.

Έζωσ’ το πόδι η ξόβεργα,

τον αιθέρα η σκοτοδίνη.

Άραγε ποια ψηλαφίζουν αχλή

τ’ αναφιλητά γι’ αντικλείδι;

Σάμπως αλέγκρα θα ‘ρθει η σελήνη

να μας λυτρώσει απ’ την καταχνιά;

Καλδέρα

Φωτο από το 4ο τεύχος του Anarky της DC.

Πρωτείο κληρώθη και τ’ Αυγούστου υστεροτόκι

της πεταλούδας να σκιστεί τ’ αλαφροφτέρι.

Τη λέξην έδωκε του δαίμονος το χέρι,

μα τον σιγόδιωχνα κρυφά απ’ το παραπόρτι.

Τριμμένο ήταν και γκροτέσκο το στασίδι,

απού της λήθης έχασκε ρωγμή.

Μ’ ορμήνεψαν τη φαύλη αθιβολή,

κι ήταν στο σβέρκο το καλώδιο, κοπίδι.

Η απεργία της δώδεκα Φλεβάρη και οι προοπτικές της επόμενης δράσης

(Φωτο από παλαιότερη πορεία, 19/10/11. Της Maria Watermelon)

Ένα άρθρο - ρεπορτάζ για την απεργία της 12 / 2 και για όσα λέχθηκαν περί αυτής...

  Τι να πρωτοπεί κανείς και τι να γράψει για την τελευταία Κυριακή. Ήταν η ημέρα που μπήκε άλλο ένα κομμάτι μάρμαρο στην ταφόπλακα των εργασιακών δικαιωμάτων, υπογεγραμμένο από διακόσια «ναι σε όλα» των πολιτικών εκπροσώπων της αστικής τάξης (χαρακτηριστικό το γκρουπάκι στο facebook : «ούτε οι πουτάνες δεν λένε ναι σε όλα»), ήταν η ημέρα που πλημμύρισε η Αθήνα με δεκάδες χιλιάδες κόσμου που διαμαρτύρονταν για την καταπάτηση των ελευθεριών τους, ήταν η ημέρα που άλλη μια φορά υπερίσχυσε η προβοκατορολογία και η αστική προπαγάνδα, κι ήταν κι η επέτειος της συμφωνίας της Βάρκιζας, που ακόμη στοιχειώνει τις χαμένες προσδοκίες πολλών για έναν άλλον τόπο.
   Ακόμη κι αν είναι κλισέ φράση, πρέπει να πούμε πως πραγματικά υπήρξε λαοθάλασσα στο κέντρο αυτές τις μέρες.Πολύς κόσμος, είτε συντονισμένος στα συνδικάτα και τις οργανώσεις του, είτε ανένταχτος και κινούμενος απ’ την προσωπική του πολιτική συνείδηση, πλημμύρισε την Αθήνα, όπως άλλωστε έγινε και σε άλλες πόλεις.

Nightwish - High Hopes

Pink Floyd cover απ' το End of an era

Βέβηλη έξη

Σημάδι'ναι τα στήθη μας και μπάσταρδο ασήμι,
παθών κατάχρεων στ' ανθράκου το νιφάδι.
Π' ατιμάζει απάνω κάθε τάλαντο η αρπάγη,
γιαλόν εγγίζει ιλίγγου που σε κλείνει.

Άλλο ένα τραγούδι και φεύγουμε

  Τώρα το χειμώνα οι γρύλλοι κοιμούνται τόσο βαθιά, που το ροχαλητό τους στάζει μια γλυκιά βουβή μελωδία, όλη καημό που δεν μπορεί να ενορχηστρωθεί λόγω του κρύου. Εμείς όμως μπορούσαμε να την αφουγκραστούμε, ξεχνώντας ότι αυτή την εποχή οι γρύλλοι είναι νεκροί. Κι ήταν η νύχτα εκείνη που ρίξαμε απόχη στον ουρανό τρέχοντας πίσω απ’τις νότες των τραγουδιών τους.

  Οι στίχοι του Παλαμά πάνω στον μαυροκόκκινο τοίχο είχαν θολώσει απ’το ντουμάνι,

ACTA - Λογοκρισία και πνευματικά δικαιώματα

The Seatbelts - Spokey Dokey

Τα καλοκαίρια πάντα γρήγορα περνούν

  Ένα στρώμα από ξεψυχισμένα ξεροφύλλια έχει καλύψει την πόλη, σαν μικρές και σπασμένες καφετί παραφωνίες μες στο παράξενο φθινοπωρινό μπλαβί. Ο αέρας τα φυσάει μανιακός, μπλέκοντάς τα σε συνεχείς στροβίλους με τα καυσαέρια, τον ύπουλο βοριά, τα ληγμένα χημικά και τις εκπνοές μυρίων στεναγμών.

  Ο χρόνος πέρασε γκαζιάρης όλα τα φανάρια των καιρών, δίχως να τον νοιάζει αν ήταν κόκκινα ή πράσινα, κάνοντας την ανάμνηση του καλοκαιρινού ήλιου να μοιάζει ακόμη χθεσινή.

Περί μολότοφ και απεργιών συνέχεια

  Αναρωτούμενος στο όνομα ποιανού θα ρίξεις τη μολότοφ, έγραψα μία πρόχειρη κριτική κυρίως απέναντι στον α.α. χώρο σε σχέση με τα γεγονότα της 20 οκτώβρη, αλλά και γενικότερα σε σχέση με αρκετές ιδεολογικές και πολιτικές κατευθύνσεις. Αυτές τις ημέρες, πολλά έχουν λεχθεί στο ίντερνετ τόσο για την περιφρούρηση του πάμε όσο και για τους «κουκουλοφόρους» / αντιεξουσιαστές.

Στο όνομα ποιανού θα ρίξεις τη μολότοφ ;

  Όλοι  ζήσαμε αυτές τις μέρες τις μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις των τελευταίων ημερών. Πλήθη και υπερπλήθη κόσμου διαμαρτύρονται ενεργά και διεκδικούν όχι απλά την διατήρηση ορισμένων κατακτήσεων, αλλά και μία παραπέρα πορεία στην εργατική, ταξική, αντικαπιταλιστική οργάνωση και συσπείρωση, παράλληλα με μια πρωτοφανή, κυριολεκτικά, για τα μεταπολιτευτικά δεδομένα, συμμετοχή και μαζικότητα στις απεργιακές διαδηλώσεις αλλά και σε κάθε απεργιακές διαδικασίες στους χώρους εργασίας.

  Ο εργαζόμενος λαός αρχίζει και κατανοεί, όπως φαίνεται, την ταξική του θέση μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα, μέσα από την ευρεία και πολύπλερη επίθεση του κεφαλαίου απέναντι στα εργασιακά δικαιώματα και τις στοιχειώδεις συνθήκες διαβίωσής του, καθώς την νιώθει όλο και περισσότερο στο πετσί του.

Παιδική εργασία στον κόσμο

Τούτος ο Αύγουστος έχει μια παράξενη γαλήνη

  Όλοι λένε πως η Αθήνα είναι μια όμορφη πόλη όταν αδειάζει το καλοκαίρι, ειδικά στο peak του Αυγούστου, (ίσως βέβαια το λένε καθώς απλώς τώρα βρίσκουν ευκολότερα parking),

όταν υποτίθεται πως έχει απωλέσει για λίγο την αγχωτική και αγοραφοβική της καθημερινή γεύση.

Home sweet home

Η φυγή των χελιδονιών απ'την παραλία της Μελανής.

 Ο αγέρωχος βραδινός θόλος είχε κορδωθεί περήφανος πάνω απ’τα κεφάλια μας, πιτσιλισμένος με αέναη αστρόσκονη από ένα τεράστιο κεραυνοβόλο πινέλο, μηδενίζοντας τις επίγειες χιλιομετρικές αποστάσεις με την απεραντοσύνη και το βάθος της θωριάς του.

Giorgio Gaber - Qualcuno era un comunista...